10 Mart 2010 Çarşamba
ÜZGÜNÜM
Son yazımda bahsetmiştim ölümden, ölümün bir ucundan... Bahsettiğime pişman olup da vazgeçmiştim ölümü yazmaktan. Kendim mi çağırdım acaba? Günlerce gözümün önüne gelip duran kişinin 3-5 gün sonra bir anda çekip başka diyara, başka dünyaya göç edip gitmesi çok üzücü. Arkasında 3 çocuk ve gözü yaşlı gencecik bir eş bırakarak... Adını anmamak lazımmış, akla getirmemek belki de. Keşke düşünmeseydim gelmeseydi aklıma. Ama geldi ve oldu işte. Bir anda. Vurdu üzdü ve geçti gitti.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
akla gelse de gelmese de yasaniyor ne yazik ki. olum de yasam kadar gercek. hatta yasam olumle var. olumler geldigi zaman en cok ben bunu fark ettim. bir sene icinde birden fazla tanidigi insan olunce uzerinde biraz dusunuyor insan. ama olumu dusunmek, varligini bilmek iyidir. bilirse ona gore yasar insan...
YanıtlaSilBugün sabah bir ölüm haberi daha... Arka arkaya geliyor hep. Ölüm bile sıradan gelmeye başlayabiliyormuş.yaşamak kadar normalmiş gerçekten de...
YanıtlaSil