Yine çok zaman sonra yazıyorum ve yine içimdeki acıdan dolayı... 25 Ocak akşamı aldığım acı bir haberle yıkıldım, içim acıdı canım yandı. Emremizi Gürcistan da Kazbek Dağına yaptıkları tırmanış sırasında kaybetmiştik.Sözlerle anlatmak yetmiyor bu üzüntüyü. Kabullenmek çok zor, hala da kabullenemedim.
Yıllar önceydi...9-10 yıl kadar. Dağcılık girmişti gönlümüze. Kendimizi dağlarda tepelerde bulmuştuk birden. Sonra bu ateş iyice sardı sarmaladı, kulüp bile kurduk okulda. Önce kendimizi eğittik, sonra zaman ilerledikçe, yeni gelenleri eğitmeye, gördüklerimizi bildiklerimizi öğretmeye çalıştık.Disiplin, devam zorunluluğu, antrenmanlar, her hafta yapılan yürüyüşler... Herşeyi doğru yapıyorduk sanki. Atlamadan, eksik bişeyler olmadan, hazmederek ilerliyorduk. Her geçen gün ailemiz büyüyordu. Birbirimize bağımız sevgimiz artıyordu. Her yapılan faaliyette her tırmanışta bütün riskler, güzellikler herşey konuşuluyor, sonra adım atılıyordu. Ve biz sanıyorduk ki... Bizlere hiç birşey olmazdı, olamazdı. Bizler ölümsüz olmuştuk. Kazalar, belalar bizden uzak duracaktı hep sanki... Bunca yıl da böyle oldu. Biz ailemiz, büyüdükçe büyüdük, bağlandıkça bağlandık. Her yeni gelenle her eski tanıştı... Aile arasında hep bağlar arttı. Ama hala bize birşey olmazdı. Bizler canımızla kanımızla birbirmize bağlanmıştık. Birbirimizin düşmesine, ayağımızın takılmasına izin vermeyecektik. Hep o destek vardı. Ve o yüzden çok şey başardık.
Ama bunların hiç biri o kara günün gelmesine ve küçücük Emremizi kaybetmemize engel olamadı. Kaderin önüne ne yıllar, ne bağlar geçebilirmiş... Bunu yıllar sonra anladık. O zor günlerde yine yanyana olduk, birbirimizi bırakmadık ama sanıyorum hepimiz aynı şeyin farkına vardık.
Zamanımız gelince hiçbirşey bunun önüne geçemiyormuş... Gitmeseydi, tırmanmasaydı v.s. Hepsi boş bunların. Gitmek istedi gitti ve sonsuzluğa ait oldu dağlarda. Bizlerse acisıyla kıvranıp, arkasından bakakaldık.
Yine beraberiz, yine Emreyleyiz sonsuza dek...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder