DAĞLARI ÖZLEDİM... GİTMEK İSTİYORUM

Özlediğimi hissettim bugün. Bir arkadaşımın fotoğraflarına bakarken, o güzel beyaz örtülü Erciyes i görünce içimi garip bir duygu kapladı. Her sabah odamın pencerisinden Bolkarlar a bakarım uyanınca. Hava güzelse bana göz kırpar bembeyaz örtüsüyle. Yüzüme bir gülümseme yerleşir içeri geçerim. Bir de mutfağın penceresinden bakar, evdekilere gösteririm. Bir ben bu kadar sevinirim gördüğüme... Onlar için hiç bir çekiciliği yoktur. Napalım sadece bana özel demek ki. Sevinirim sevinmesine de... Bir burukluk yerleşir kalbimin taa içine. Bu kadar yakın olup aslında uzak olmak, zamanın nankörlüğüne ayak uydurmak, hepsi bu burukluğa sebep. Bugün o hissi yaşadım yine ve başladım yazmaya işte.
Çantamı hazırlasam, lüzümlu lüzümsuz herşeyi doldursam,alsam sırtıma, düşsem yola,varsam dağlara. Çadırı kursam,bu arada havanın kokusunu doya doya içime çeksem, esen rüzgardan ürpersem, güneş batmak üzere olsa,çadırı kurup hemen güneşin batışını izlesem polarıma sarılıp. Sonra bir çorba hazırlasam,onu içip bulaşıkları çadırın arka bagajına atsam, kafa fenerimle yıldızları yakalasam gece,sonra da tuluma girip uyusam. Gece telefonun alarmıyla uyansam, ertelesem ertelesem,sonra da dayanamayıp uyansam. Birşeyler atıştırıp, kumanyamı hazırlayıp,zirve çantamı alıp kafamda fener,elimde batonlar, düşsem yola. Korkarak, irkilerek ilerlesem patikadan,arada acaba doğru yolda mıyım diye kendi kendime paranoya yapsam, sonra babaları görsem, sevinsem,arada nefesim kesilse mola versem, günün doğmak üzere olduğunu hissedip bir sırta doğru ilerlesem gün doğuşunu izlemek için. Varsam ve izlesem,güneşle ısınsam, sonra yola devam etsem,yürüsem yürüsem yürüsem.... Varsam zirveye sevinsem, telefona sarılıp arasam sevdiklerimi. Zirveyle vedalaşıp düşsem yola, yine korka korka (inişlerden hep korkarım) çıkıştan neredeyse daha fazla sürede insem çadıra,atsam çantayı sırtımdan. açsam bir konserve,meyve suyu,otursam günbatımına karşı,dalsam uzaklara çoooooook mutlu....
Aslında bu hayalde hiç yalnız değilim. Azcık bencillik yapıp yalnızmışım gibi yazdım. Ama onlar kendilerini bilirler.Hep yanıbaşımda içimde canımdalar... Mazur görün bugün beni. Böyle düştü sözler yazıya.
Özlemim çok büyüdü, sardı beni...