25 Nisan gece saat 00.35 ti telefon çaldığında. Evden nasıl çıktık, arabayı nasıl kullandım, hastaneye vardım bilemiyorum. Aceleciydim ama telaşlı değildim. Heyecan mı?? Hiç yoktu. Şaşkınlıktı halimi anlatan kelime. Annem, henüz doğuma 15 gün var diye 2 günlüğüne tatile gitmişti, babamsa, her zamanki gibi köydeydi. Napacamızı bilememenin şaşkınlığı, ameliyata girdikten sonra geçti. Odada sakince ameliyattan çıkmalarını bekliyorduk. Saat 02.04 te koridorda bebek ağlaması duyuldu ve herşey o anda başladı. Dışarı fırladım ve gelmişti. Pembe battaniyeleri içinde pembe yanaklı bir melek girmişti hayatımıza. Teyze olmuştum. Heyecan yok mu demiştim? Heyecan, mutluluk, hepsi bir anda her hücreme doldu. Nasıl bir duygu olduğunu yaşarsan anlarsın demişti teyzem. Öyle oldu.
Hiçbirşey önemli değil ondan başka. İş, ev... Sadece o var hayatımda.
Hoşgeldin Şevvalimiz hayatımıza... Allah nazarlardan korusun, sağlıklı uzun bir ömür versin sana.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder